And For The First Time Life Will Triumph Over Death

Across almost two millennia, the Catholic Church maintained a stranglehold over life in Europe. It was able to do this because Christianity gave it a monopoly on the meaning of life: everything that was sacred, everything that mattered was not to be found in this world, only in another. Man was impure, profane, trapped in a worthless earth with everything beautiful forever locked beyond his reach, in heaven. Only the Church could act as an intermediary to that other world, and only through it could people approach the meaning of their lives.

Mysticism was the first revolt against this monopoly: determined to experience for themselves a taste of this otherworldly beauty, mystics did whatever it took—starvation, self-flagellation, all kinds of privation—to achieve a moment of divine vision: to pay a visit to heaven, and to return to tell of what blessedness awaited there. The Church grudgingly accepted the first mystics, privately outraged that anyone would sidestep its primacy in all communication with God, but believing rightly that the stories the mystics told would only reinforce the Church's claims that all value and meaning rested in another world.

But one day, a new kind of mysticism appeared; those who practiced it were generally known as the Brethren of the Free Spirit. These were men and women who had gone through the mystical process, but returned with a different story: the identification with God could be permanent, not just fleeting, they announced. Once they had had their transforming experience, they felt no gulf between heaven and earth, between sacred and profane, between God and man. The heretics of the Free Spirit taught that the original sin, the only sin, was this division of the world, which created the illusion of damnation; for since God was holy and good, and had made all things, then all things truly were wholly good, and all anyone had to do to be perfect was to make this discovery.

Thus these heretics became gods on earth; heaven was not something to strive towards, but a place they lived in; every desire they might feel was absolutely holy and beautiful, and not only that—it was the same as divine commandment, more important than any law or custom, since all desires were created by God. In their revelation of the perfection of the world and themselves, they even were able to go beyond God, and place themselves at the center of the world: accepting the Church's authority and objective world view had meant that if God had not invented them, they would not exist; but now, accepting their own desires and perspectives as sovereign, and therefore accepting their own subjective experience of the world as the only authority, they were able to see that if they had not existed, then God would not exist.

The book of Schwester Katrei, one of the sources that remains from these times, describes one woman's pursuit of divinity through this kind of mysticism; at the end, she announces to her confessor, in words that shook the medieval world: "Sire, rejoice with me, for I have become God."

Of course the Catholic Church responded to this heresy by slaughtering the Brethren by the thousands. Anything less than a campaign of all-out terror would have sealed its fate, as its authority was almost entirely undermined by this new liberating theology. Despite the violence of this repression, however, the secrets of the Free Spirit were passed across vast measures of time and space; they traveled unseen and uncharted, through corridors hidden to history (perhaps because they consisted of moments lived outside of history?) to appear in social explosions and near-revolutions hundreds of years and thousands of miles apart.On many occasions the power of the Church and the nations that served it was almost broken by these seemingly spontaneous uprisings; they appear throughout official history like a heartbeat in a sleeping body.

taken from CrimethInc's manifesto, Days Of War, Nights Of Love.

                                                         
                                                                                           Passion

Gonna leave Athens once more from 16 to 23 August, so next post is expected after 23 of August..also, MEGA will be used again as the main file host for Precession Of The Equinoxes.Take care.

Black Magic Mushrooms

As Vicotnik stated more than a month ago at Dodheimsgard's official facebook page, the Supervillain Outkasts will release their new album on Octomber 2013.

Which serves as a perfect motive for me to write about about Vicotnik's dark ambient/noise/musique concrete project with Svein Egil Hatlevik of Fleurety, Aphrodisiac.

Nonsense Chamber is the first and only one album of Aphrodisiac,it was released in 1997 and it could easily be seen as the noise equivalent of Ved Buens Ende's Written In Waters(well at least that's the way i perceive it).Which means, if you are not a Ved Buens Ende/Dodheimsgard/Fleurety junkie or a noise/dark ambient aficionado(or at least a psychedelic mushroom's consumer) perhaps you shouldn't bother checking it out.For the brave ones, we'll meet in your nightmares..sample here


             Dreams feel real while we're in them. It's only when we wake up that we realize something was actually strange

Στη ζωή μου...

...δεν είδα τίποτα άλλο, και δεν κάνω εξαίρεση ούτε έναν, παρά ηλίθιους, με χαρακτηριστικό τους γνώρισμα τους λειψούς ώμους κι αμέτρητους, ν'αποκτηνώνουν τους συνανθρώπους τους και να διαφθείρουν με κάθε τρόπο τις ψυχές τους.Και το κίνητρο σ'ετούτες τις ενέργειες τους, αυτοί το ονομάζουν δόξα. Βλέποντας αυτά, θέλησα να γελάσω με τον τρόπο που γελάν κι οι άλλοι,μα, από έλλειψη συνήθειας,αυτό το αλλόκοτο μα'ι'μούδισμα,στάθηκε αδύνατο.Σ'ένα λεπίδι με ακονισμένη κόψη στήριξα τις ελπίδες μου, σκίζοντας τις σάρκες μου στα σημεία που σμίγουν τα χείλη. Προς στιγμή, νόμισα πως το πέτυχα,αλλά είχα γελαστεί. Κείνο που πήρα στην αρχή ανάμεσα από τα αίματα για γέλιο ήταν λάθος. Κάνοντας τη σύγκριση, είδα πως οι άνθρωποι δεν είχαν το γέλιο το δικό μου. Δεν είχα καταφέρει, ούτε και τότε να γελάσω. Κι έτσι, μέσα σε κείνο τον καθρέφτη που έψαχνα να βρω το γέλιο, απόλαυσα το κατακρεουργημένο στόμα μου, από την ίδια μου τη θέληση.Είδα ανθρώπους, με κεφάλια απαίσια και μάτια τρομερά χωμένα μέσα στις σκοτεινές λόγχες, να είναι σκληρότεροι από το βράχο και πιο αλύγιστοι από το ατσάλι.Τους είδα, να ξεπερνάν τη θηριωδία του καρχαρία, την αυθάδεια της νιότης, την ακράτητη μανία των κακούργων, τις προδοσίες του υποκριτή, τα πιο παράξενα καραγκιοζιλίκια των παλιάτσων, τη δύναμη του χαρακτήρα των παπάδων, και τις πιο ύπουλες υπάρξεις της γης και του ουρανού.Τους είδα, να κατατρέχουν τους ηθικολόγους για να ανακαλύψουν τι κρύβουν οι καρδιές τους, και να τους καταριώνται να πέσει απάνω τους η αδυσώπητη από ψηλά οργή.Έτυχε πάλι να τους δω όλους μαζί, ποιός ξέρει από ποιό δαίμονα της κόλασης κεντρισμένοι, να υψώνουν τη γροθιά τους απειλητικά στον ουρανό, όπως το ελεεινό παιδί στη μάνα, και με μάτια κορωμένα από τις τύψεις και το μίσος, να μένουν σε μια βουβαμάρα νεκρική που τους κατάτρωγε τα σωθικά, όσο έβλεπαν πως δεν μπορούν να ξεστομίσουν τις μεγαλεπίβολες ιδέες τους. Και τόση φρίκη κι αδικία είχαν αυτά που γένναγε το σάπιο τους μυαλό, που έκαναν τον φιλεύσπλαχνο Θεό, να θλίβεται.Τους είδα, από τότε που ήταν παιδιά μέχρι που γίναν γέροι, να βλαστημούν και να αναθεματίζουν σαν τρελοί, από το πρωί ως το βράδυ, τα πάντα, τους ίδιους τους εαυτούς τους, κι αυτή τη Θεία Πρόνοια.Τους είδα, να σπρώχνουν στην πορνεία γυναίκες και παιδιά και να ατιμάζουν έτσι, τα μέρη του κορμιού που είναι της αγνότης.Τότε, αγριεύουν οι θάλασσες, και τα νερά τους στα ύψη θεν' να φτάσουνε και ότι πλεούμενο βρεθεί, δεν έχει λυτρωμό.Οι τυφώνες και οι σεισμοί, ξεθεμελιώνουν τα σπίτια. Η πανούκλα κι οι αρρώστιες αφανίζουν τις φαμίλιες που προσεύχονται αλλά, που οι άνθρωποι να καταλάβουν τι σημαίνουν αυτά. Τους είδα να φουντώνουν από οργή, μα σπάνια να χλωμιάζουν γιατί ντραπήκαν για τη διαγωγή τους πάνω σε τούτη τη γη. Καταιγίδες, αδελφές με τους τυφώνες, στερέωμα αχνογάλαζο που δεν ανέχομαι την ομορφιά σου, θάλασσα υποκρίτρα εικόνα της καρδιάς μου, γη, με του κόρφου σου το ανεξιχνίαστο μυστήριο,εσείς γείτονες αλαργινοί στους διάφορους πλανήτες, σύμπαν ολόκληρο, και εσύ Θεέ, που τα πάντα εν σοφία εποίησες, μάθε πως είσαι εσύ αυτός που προκαλώ: δείξε μου ένα, μόνο έναν άνθρωπο που να είναι καλός! Κι η χάρη σου, ας μου δεκαπλασιάσει τη δύναμη που έχω, γιατί αντικρύζοντας αυτό το τέρας, μπορεί να μου έρθει κόλπος.Πάλι καλά που πεθαίνουν.

Αυτό που χρειάζεται, είναι ν' αφήσει κανείς τα νύχια του δεκαπέντε μέρες να μεγαλώσουν. Ω, τι ηδονή, να βουτάς απ' το κρεβάτι του ένα παιδί που δεν έχει ιδρώσει ακόμα το χνούδι στο πάνω χείλος, κι όπως έχει τα μάτια του ολάνοιχτα, να κάνεις δήθεν περνώντας το χέρι σου από το μέτωπό του, πως του στρώνεις προς τα πίσω τα ωραία του μαλλιά. Και μετά ξαφνικά, τη στιγμή που μόνο αυτό δε περιμένει, μπήγεις τα νύχια σου στο τρυφερό του στήθος, έτσι όμως που να μην πεθάνει.Δεν ωφελεί ο θάνατός του, γιατί αργότερα στερείται κανείς το θέαμα, τότε που θα το δέρνουν οι συφορές.
Και στη συνέχεια, ρουφάς το αίμα του γλύφοντας τις πληγές. Κι όσο κρατάει αυτό,που για σένα μακάρι να μην τελείωνε ποτέ, το παιδί σπαράζει από το κλάμα.

(απόσπασμα από τα άσματα του Μαλντορόρ, του Λωτρεαμόν, εκδόσεις Εκάτη)    

                                                                                                                 

                                                                                         Μισανθρωπία

Surf In June final part

                                                                                    Bambi  molesting??

To tell you the truth i had something else in my mind about the final Surf In June post, but a previous comment by Dr.Bitternight made me listen again to the awesome Croatian instro surf combo known as...The Bambi Molesters!

And more specifically, their 2010 album(and their best, in my opinion) As The Dark Wave Swells.

The only 'problem' is that the band is quite known and easy to find(even the pseudo-elitist hipster webzine Shitfork has reviewed them in the past)and i'd like to write about something, let's say, more obscure..but it doesn't matter.As The Dark Wave Swells is the instro surf album that i'm currently listening to the most and an absolute masterpiece of the genre so, to hell with the schedule.
An ideal epilogue to our surf tribute.Off we go!

                                                                                         

                                                                                             ATDWS



PS:And something for the true Bambi molesters wannabes.

PS2:I'm leaving Athens for a few days, so the next post will be in about 10-11 days, aiiight?

Surf In June part 3

Joseph Siffert (July 7, 1936 – October 24, 1971) was a Swiss racing driver.

Affectionately known as "Seppi" to his family and close friends, Siffert was born in Fribourg , Switzerland, the son of a dairy owner. He initially made his name in racing on two wheels, powering his way to the Swiss 350 cc motorcycle championship in 1959, before switching to four wheels with a Formula Junior Stanguellini. Siffert graduated to Formula One as a privateer in 1962, with a four-cylinder Lotus Climax. He later moved to Swiss team Scuderia Filipinetti, and in 1964 joined Rob Walker's private British Rob Walker Racing Team. Early successes included victories in the non-Championship 1964 and 1965 Mediterranean Grands Prix, both times beating Jim Clark by a very narrow margin. Siffert was married twice and to his second wife Simone during the height of his career in the late 1960s and at the time of his death in 1971. They had two children together, Véronique and Philippe.

(taken from Wikipedia)

Stereophonic Space Sound Unlimited is a Swiss band which combines elements from surf rock, lounge, exotica, electronica and 60's/70's movie themes.Not pure surf of course, but honestly they are amazing!

In 2005, Stereophonic Space Sound Unlimited wrote the ost (sample here)for a documentary about the life of Jo Siffert, which is nothing less than spectacular.Nuff' said.

                                                                                       Live Fast Die Young

Surf In June part 2

Έχει μπει λίγο ντεφορμέ το καλοκαίρι(συννεφιά, αεράκι κλπ)τουλάχιστον στην Αθήνα αλλά κανένα πρόβλημα, έτσι κι αλλιώς ο καύσωνας είναι αναπόφευκτος οπότε όσο αργότερα τόσο καλύτερα.
Το Precession Of The Equinoxes πάραυτα θα μείνει πιστό στο πλάνο του να μπολιάσει τις αναρτήσεις του Ιουνίου με δυνητικά καλοκαιρινές(και συγκεκριμένα ΄παραλιακές΄) μουσικές, οπότε βουρ στον πατσά.

Τα κουνούπια ως γνωστόν είναι αρκούντως σπαζαρχίδικα(προσωπικά αναφέρομαι μόνο στο βουητό, γενικά δε με τσιμπάνε) και συν τοις άλλοις μεταδίδουν και ασθένειες όπως ελονοσία κλπ.Τι γίνεται όμως με τα Ατομικά Κουνούπια;

Τα Ατομικά Κουνούπια σύμφωνα με πηγές ήταν 4 φυσιολογικά κουνούπια μέχρι που βρέθηκαν στο Three Mile Island όπου γεύτηκαν μολυσμένο από ραδιενέργεια αίμα, το οποίο οδήγησε στην μετάλλαξη τους και στην επιθυμία τους να παίξουν surf rock(επίσης όπως φαίνεται στη φωτογραφία παρακάτω, έγιναν κομματάκι ανθρωπόμορφα).

Στο πρώτο ομώνυμο album αυτών των Αμερικανών surf rockers που κυκλοφόρησε το 2002 θα ακούσετε ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ instro surf τίγκα στο reverb με εμπνευσμένες καθαρές μελωδίες και sci-fi θεματικά/ηχητικά τσονταρίσματα(η επιλεκτική χρήση του theremin εδώ κι εκεί, όπως και κάποιοι τίτλοι τραγουδιών).

Αν είστε στη φάση απλά απαγορεύεται να το προσπεράσετε.Check It Out!

                                                                              Radioactive Insect Reverb

Surf In June part 1

Όταν είδα το Pulf Fiction για πρώτη φορά στα 16-17 μου αυτό που μου έκανε εντύπωση στην ταινία περισσότερο από όλα ήταν η ηχητική επένδυση της.Ο πηγούνιας άλλωστε στη συνέχεια θα έδειχνε με τον πλέον πειστικό τρόπο ότι ξέρει να κάνει compilations καθώς μέχρι σήμερα είτε οι ταινίες του ήταν καλές(Kill Bill,Django Unchained) είτε όχι τόσο καλές(Death Proof,Inglorious Basterds), η ηχητική επένδυση γαμούσε ανέκαθεν.
Στο-κλασικό πλέον-Pulp Fiction λοιπόν, την προσοχή μου τράβηξαν εξαρχής τα εξής κομμάτια:
το Bustin Surfboards των The Tornadoes,

το φοβερό και τρομερό Surf Rider των The Lively Ones,

καθώς και η έκδοση της Μισιρλού από τον Dick Dale(δεν παίζει να βάλω link, ήδη νιώθω Captain Obvious που κάνω πρόλογο με το Pulp Fiction, μην το καραξεσκίσουμε κιόλας ε?).
Ήταν μουσική sexy,αλανιάρικη και ζωντανή, την οποία ένιωθα ότι γνώριζα(προφανώς είχα ξανακούσει σε άσχετες φάσεις μικρότερος)αλλά στην οποία δεν είχα εντρυφήσει.Και ήθελα να εντρυφήσω.

Η παραπάνω ιστορία μόνο πρωτότυπη δεν είναι, καθώς το Pulp Fiction αποτέλεσε το μπαρούτι(και η μετέπειτα επιτυχία των Αμερικανών surf rockers Man Or Astroman? το φυτίλι) με το οποίο έγινε η έκρηξη της αναβίωσης του instro surf, της exotica, του lounge κοκ στα 90's.Κοινώς, η επιθυμία που γεννήθηκε στον έφηβο Koga Ryu Phoenix-και πραγματοποιήθηκε με το που έβαλα γρήγορη σύνδεση στο σπίτι κάποια χρόνια μετά-γεννήθηκε με παρόμοιο τρόπο σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους ανά τον κόσμο.

Μιας και καλοκαιριάζει λοιπόν, το Precession Of The Equinoxes θα φορέσει τα καλοκαιρινά του για τον μήνα Ιούνη και θα ανεβάσει παρεμφερείς(αλλά όχι αυστηρά surf rock),προσωπικά αγαπημένες μουσικές που βγήκαν από το 1995 και μετά-συνεπώς δε θα αναρτηθούν εδώ ΄sos΄ καλλιτέχνες του παρελθόντος όπως Ventures ή Dick Dale-έτσι για να φτιάξουμε κλίμα για τη συνέχεια.Ready ,set, go!

Ο The Volcanos είναι μια αγνή instro surf μπάντα από το Royal Oak του Michigan, το δε album τους Krakatoa Surfquake που κυκλοφόρησε το 1996 είναι ένα από τα καλύτερα-πιθανότατα το καλύτερο-instro surf album που έχω ακούσει στην post-pulp fiction εποχή του είδους.Ακούστε εδώ την κομματάρα(και με φοβερό τίτλο btw) Beatnik Bandit, κατεβάστε το album, κάντε καμιά τσαλαβούτα αν μπορείτε και τα λέμε οσονούπω.

                                                                                       Twang it baby