Ο William Blake, ο οραματιστής ποιητής που κάποτε χλευάστηκε ως παράφρονας και σήμερα λογίζεται ως μεγαλοφυία(συνηθισμένη εξέλιξη των πρωτοπόρων στη συνείδηση των κοινών ανθρώπων της εκάστοτε εποχής), συγκαταλέγεται ανάμεσα στους σημαντικότερους ποιητές της αγγλικής λογοτεχνίας.
Αντιμετωπίζοντας με το αντισυμβατικό του βλέμμα θέματα τόσο 'ιερά' και 'απαραβίαστα' όπως η θρησκεία,η πολιτική, η τέχνη και η ηθική,ο Blake αναγνωρίζεται ως ο αυθεντικότερος και ο πιο ασυμβίβαστος από τους ρομαντικούς ποιητές.
Από το έργο που άφησε πίσω του, ένα από τα χαρακτηριστικότερα και πλέον γνωστά δείγματα αποτελεί η συλλογή κειμένων που κυκλοφόρησαν με τον τίτλο Οι Γάμοι Του Παραδείσου και της Κόλασης.
Χονδρικά-εκτενής ανάλυση είναι δύσκολο να γίνει στα πλαίσια του Precession Of The Equinoxes-στους Γάμους του Παραδείσου και της Κόλασης(γραμμένο μεταξύ του 1790-1793), ο Blake αναφέρεται στο πρόσωπο ενός Θεού που περιέχει το Καλό ΚΑΙ το Κακό,που μπορεί ταυτόχρονα να δημιουργεί τον Αμνό και τον Τίγρη,την αθωότητα και την οργή.Μια οργή όμως που-σε αντίθεση με το κήρυγμα της εκκλησίας-αποτελεί ηθική αξία και αναγκαιότητα.
Ταυτόχρονα υπερασπίζεται τη φαντασία ως όχημα για την επικοινωνία του ανθρώπου με την πνευματική ουσία της πραγματικότητας και συνδέει το Λόγο και την υπερβολική έμφαση σε αυτόν(σε αντιδιαστολή με τον Απολεσθέντα Παράδεισο του John Milton, τον οποίο ο Blake θαύμαζε αλλά θεώρησε ότι-μεταξύ άλλων-υπέπεσε σε αυτό ακριβώς το σφάλμα)με την πλάνη του υλισμού.
Θα πρότεινα σε όποιον θέλει μια ελληνική έκδοση των Γάμων την κυκλοφορία από τις εκδόσεις Νεφέλη, με μια εκτενής εισαγωγή και ανάλυση του έργου από τον Χάρη Βλαβιανό(εγώ αυτή έχω).
Η πρώτη μου επαφή παρ'όλα αυτά με το εν λόγω έργο έγινε στα 17 μου, όταν αγόρασα το Themes from William Blake's The Marriage of Heaven and Hell των φοβερών και τρομερών Ulver(την παραπάνω έκδοση την αγόρασα λίγα χρόνια μετά):
Στο διπλό αυτό album, το πρώτο που κυκλοφόρησε από την (νεοσύστατη τότε από τον Garm) Jester Records και τελευταίο της 1ης περιόδου των Νορβηγών(σημείωση προς Ulver freaks που τυχόν διαβάζουν:το Themes.. είναι πιο κοντά στην folk/black metal τριλογία που προηγήθηκε παρά σε όσα-ενδιαφέροντα-ακολούθησαν μετά κι ας έχει 'μπλιμπλίκια', είναι μια άποψη μου που μπορούμε να την αναλύσουμε στα comments αν χρειαστεί), οι Ulver πρακτικά μελοποιούν τους Γάμους με μουσικές που θα σας θυμίσουν από trip hop κι electronica μέχρι Pink Floyd,χωρίς να ξεχνούν-απολύτως τουλάχιστον-την metal κιθάρα.
Το booklet περιλαμβάνει όλο το έργο του Blake, καθιστώντας σαφές ότι το εν λόγω album εξυπηρετεί τους Γάμους, κι όχι το αντίθετο..Αποτέλεσε την πρώτη μου επαφή τόσο με τους Γάμους όσο και με τους Ulver(δεύτερη σημείωση προς Ulver freaks:και για αυτό αν και κατά βάση μαυρομέταλλος όσον αφορά το metal, σε καμία περίπτωση προσωπικά δε νιώθω κάποιου τύπου 'νοσταλγία' για την 1η περίοδο τους όσο κι αν την εκτιμώ)οπότε μιλάμε για double-hit combo ολκής.
Δε θα ισχυριστώ ότι είναι αριστούργημα-πιστεύω πως θα έπρεπε να είναι μονό album και να απουσιάζουν κάποια αχρείαστα ambient γεμίσματα-η το καλύτερο album της τόσο διαφοροποιημένης καριέρας τους(για αυτό τον τίτλο κατ' εμέ 'παλεύουν' το Bergtatt με το Perdition City και το Blood Inside), αλλά αν το αντιμετωπίσετε σαν αυτό που είναι, δηλαδή οι Γάμοι μελοποιημένοι, αφενός η ανάγνωσή τους περνά σε άλλο επίπεδο, αφετέρου το album αποκτά συγκεκριμένο νόημα.
Αν δε, μέχρι σήμερα δεν είχατε κάποια επαφή ούτε με τους Γάμους αλλά ούτε και με τους Ulver, πολύ πιθανό να μνημονεύετε το εν λόγω album στο μέλλον ως ένα από τα σημαντικότερα που ακούσατε ποτέ...
Εδώ θα βρείτε online τις αυθεντικές εικονογραφήσεις των Γάμων όπως και το κείμενο παρακάτω.Συνίσταται η ανάγνωση του πριν, ή κατά τη διάρκεια της ακρόασης του album.
Τον John Carpenter όλοι τον γνωρίζετε.Αλλά ακόμη κι αν δεν σας λέει κάτι το όνομα ή η παραπάνω φωτογραφία, τότε σίγουρα κάτι σας λέει αυτό
αυτό
και φυσικά αυτός
για να αναφερθούμε στα πλέον sos, με το The Fog και το Big Trouble In Little China(δουλέψτε με όσο θέλετε, δε με νοιάζει) να συμπληρώνουν το προσωπικό μου Carpenter-ικό top-5.
Δεν πρόκειται να ισχυριστώ ότι ο τύπος είναι κάποιος μέγας σκηνοθέτης(άλλωστε έχει κάνει και αρκετές μπαρούφες), αλλά αφενός τα 3 πρώτα ΠΡΕΠΕΙ να τα δείτε, αφετέρου για πολλούς και διάφορους λόγους ο Carpenter σήμερα απολαμβάνει ένα cult status, από φίλους των ταινιών τρόμου κυρίως.
Κι ένας από τους λόγους είναι σίγουρα η μουσική των ταινιών του ως αναπόσπαστο κομμάτι της αισθητικής και της ατμόσφαιρας τους, την οποία κυρίως συνέθετε ο ίδιος, σε 80's synth αυστηρά.
η ανατριχίλα η ίδια
κορυφαίο theme για ένα (πολύ) κακό τουτού
το καλύτερο του theme
Αν οι παραπάνω μελωδίες με τον cheesy(αλλά παραδόξως τίγκα ψαρωτικό) 80's ήχο σας κάνουν μεγαλύτερη αίσθηση από το να τις βλέπετε απλά σαν μουσικό χαλί για τις παραπάνω ταινίες,κοινώς αν γουστάρετε τον Carpenter όχι μόνο σαν σκηνοθέτη αλλά και σαν συνθέτη, τότε θα πελαγώσετε με το Midnight Laser Warrior των Φινλανδών Nightsatan:
οι οποίοι Nightsatan είναι επί της ουσίας μια instrumental heavy metal μπάντα με ήχο που παραπέμπει στα soundtracks του Αμερικανού σκηνοθέτη.
Για να καταλάβετε τι εννοώ, η ταυτότητα των συνθέσεων παραπέμπει σε rock/metal μπάντα μεν,αλλά
η μουσική είναι ηχογραφημένη αποκλειστικά με synths(ένα δείγμα μπορείτε να ακούσετε εδώ )!
Προσωπικά,επειδή η πρώτη μου παιχνιδοκονσόλα ήταν το mega drive από το οποίο έχω τις καλύτερες αναμνήσεις(ούτως η άλλως πλέον δεν πολυπαίζω παιχνίδια), ο ήχος των Nightsatan με παραπέμπει και σε μερικές από τις καλύτερες 16-bit μουσικές που άκουσα σαν πιτσιρικάς όταν έλιωνα πάνω από το joystick..μουσικές όπως τα soundtracks των Street Of Rage/Revenge Of Shinobi του Yuzo Koshiro, ή το soundtrack του Street Fighter II από την Yoko Shimomura.
Συνεπώς παλιοί-σκατόγεροι-mega drivers και πάσης φύσεως 16μπιτοι(και πίσω) ,εικάζω πως οι Nightsatan έχουν κάτι και για σας!
Με αυτά και με αυτά, νομίζω πως έγινα σαφής...σίγουρα μιλάμε για μπάντα ειδικού ενδιαφέροντος, αλλά όσοι-fans του Carpenter η όχι-βρήκατε κάτι στη μουσική των παραπάνω videos,τσεκάρετε το Midnight Laser Warrior και δε θα χάσετε!
Clifford Hoyt, age 31, suffered serious injuries in an automobile accident in 1999. After he regained consciousness, he told a terrified nurse that he had died and visited Hell. He expounded on the tortures and anguish he experienced in frightening detail. He refused psychological treatment and was released.
Several weeks later, Hoyt’s neighbors complained to their landlord that strange music was playing in his apartment at all hours of the night. Upon investigating, the building’s owner found Clifford in this condition.
Mr. Hoyt was still quite lucid and protested when the landlord attempted to call the police. Concerned for the damage done to his property, he took photographs of the apartment, of which the image above is an example. He left and contacted Mr. Hoyt’s family, who contacted authorities.
Clifford claimed that demons from Hell were still trying to capture him. He explained that his body would burn incessantly unless he played music to scare the demons away. He would only leave the house for short periods of time to get minimal supplies, including large blocks of ice to soothe the burning he felt as he tried to sleep.
Doctors attribute Clifford’s actions to brain damage suffered in the accident. He currently resides in a mental rehabilitation facility in Maryland. From my point of view,another possible explanation for this poor guy's condition could be that(apart from brain damage or demon possession) while he was unconscious-or in a coma-at the hospital, someone put him headphones with Funeral Mist's Maranatha playing at maximum volume...
Funeral Mist may not be as musically and lyrically deep as Deathspell Omega, or as apocalyptic in feeling as Leviathan(for the record, these three are my favorite 00's black metal acts, and i guess i'm not the only one), but they have the most important element for a black metal band:they are fucking dark.
Being a black metal fan for 14 years, i have found out that the most difficult part for a black metal artist is not to be brutal or experimental(though this is not simple either) or technical, but to be convincingly dark.
What i always call for when listening to a black metal record, is to feel like i felt when i first heard this music in the late 90's: this characteristic combination of the audio violence with the dark/unholy feeling, something which is repulsive and attractive at the same time..and i must confess that it gets more and more difficult over the years because, you know, the 'first-time shock' is gone.
Funeral Mist is one of the very few bands that manage to give me this kind of 'first time black metal' creeps even today, and i am sure that-if you haven't checked them yet-they will give them to you too.
Just remember not to hear this album while being-let's say-in a hypnagogic state, because you may end up feeling like Clifford until you wake up....
Ο Glenn Danzig είναι,από μουσικής πλευράς,ένας από τους ήρωες μου.Στα 36 χρόνια της καριέρας του έχουν παρελάσει μέσα από το song writing και τις μουσικές και φωνητικές του επιρροές, ο Jim Morrison, ο Elvis Presley,οι Black Sabbath,το punk,τα blues,το rock, το metal, o Johnny Cash, ακόμη και το ambient και το industrial rock(στις ομολογουμένως μοναδικές κακές του στιγμές.,το Black Aria του 1992 και το Blackacidevil του 1995 αντίστοιχα).
Γενικότερα, σίγουρα δεν περιμένατε εμένα να σας πω για ποιό λόγο οι Μisfits αποτελούν πλέον-πέρα από μπάντα ορόσημο για το punk-ένα κλασικό κομμάτι της pop κουλτούρας(το logo τους μπορείτε να το δείτε ακόμη και στα πλεόν ξεφτιλισμένα trendy μπλουζάκια, ενώ το devilock είναι ακόμη και σήμερα διαδεδομένο σε πολλές ασιατικές χώρες),η γιατί στα 4 πρώτα albums των Danzig υπάρχουν κάποια από τα καλύτερα δείγματα που μας έχει δώσει το hard rock από τη γέννηση του μέχρι σήμερα..
Κοινώς δε χρειάζεται εν έτει 2013 να σας μιλήσω εγώ για αυτό
για αυτό
η πλέον και για αυτό
..μπορείτε να ρωτήσετε και τους metallica, μεταξύ άλλων.
Όποιος δεν έχει υπόψη του τα παραπάνω, ας τσεκάρει (για αρχή ετσι?) ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ κυκλοφόρησε ο Danzig από το 1977 μέχρι το 1994(είπαμε, πλην του Black Aria)και δε θα χάσει..τα υπόλοιπα θα έρθουν μετά.
Συνεπώς βάσει των παραπάνω, εδώ δε θα μιλήσουμε για τον Danzig,τραγουδιστή και συνθέτη των Misfits/Samhain/Danzig, αλλά για τον Danzig,εκδότη και σεναριογράφο της εταιρείας εκδόσεων comics Verotik:
Η Verotik ξεκίνησε από τον Danzig το 1994 με σκοπό,κατά τον ίδιο, να παρουσιάσει κάτι διαφορετικό από την τυπική αισθητική των superhero comics των Ηνωμένων Πολιτειών(κι επειδή συν τοις άλλοις ως τεράστιος comic fan του έμεινε απωθημένο που δεν κατάφερε σαν νέος να δουλέψει στη βιομηχανία των comics) κι ως προς αυτό, μπορούμε να πούμε πως τα κατάφερε.
Το όνομα Verotik είναι μια σύνθεση των λέξεων Violent και Εrotic κι αν σε αυτές τις 2 λέξεις προσθέσετε και τις λέξεις Demons και Horror, έχετε λάβει πάνω κάτω το θέματικό πεδίο δράσης της.
Μεταξύ άλλων,ήρωες όπως η Igrat(η δαίμονας απεσταλμένη πίσω στο χρόνο από τον Εξαποδώ,για να δολοφονήσει τον Ιησού!)και η Satanika του Danzig, η Sonja Blue της εξαιρετικής σειράς Sunglasses After Dark από την Nancy Collins όπως και το Grub Girl(μια πόρνη που τυγχάνει να είναι...ζόμπι:έγινε και ταινία πορνό το 2006!)του Edward Lee, εξασφάλισαν στον Danzig ένα μικρό αλλά σταθερό cult following, αλλά και defacto προβλήματα με τη λογοκρισία...
το πρώτο τεύχος της Igrat
Satanika
Τον τίτλο της πιο extreme σειράς που έβγαλε η Verotik όμως, τον παίρνει μάλλον δικαιωματικά η Verotika.Μια συλλογή ιστοριών που αποτελείται από 15 τεύχη και αφορά εικονογραφημένα σενάρια τόσο από τον Danzig,την Nancy Collins(οι ιστορίες της είναι μάλλον τα highlights της σειράς) όσο κι από άλλους εκλεκτούς καλεσμένους,μεταξύ των οποίων και ο guru του τρόμου Graham Masterton.
Στις ιστορίες της Verotik λοιπόν, η (μεταφυσική και ανθρώπινη)βία, η διαστροφή και ο ερωτισμός πάνε σύννεφο, οπωσδήποτε δε μιλάμε για comic που απευθύνεται σε άτομα κάτω των 18.
Άλλες ιστορίες είναι καλές κι άλλες όχι(πχ ο Danzig,κακά τα ψέμματα, υστερεί φανερά ως προς τις ιστορίες του σε σχέση με τους υπόλοιπους)όμως τα highlights είναι πολλά..με αποκορύφωμα μάλλον το προαναφερθέν Grub Girl όπως και την φο-βε-ρή ιστορία Furies in black leather της Nancy Collins,της οποίας το εξώφυλλο βλέπετε παρακάτω:
αυτές τις ιστορίες σας προσφέρει το Precession Of The Equinoxes,όπου να σημειωθεί, αφενός σήμερα δεν βρίσκονται εύκολα διαδικτυακά σε σχέση με τα άλλα,αφετέρου 2-3 τεύχη από αυτά είναι sold out και από το store της verotik..
Φυσικά, επειδή πάνω από όλα αυτό το blog παραμένει κατά βάση μουσικό, στο ίδιο αρχείο περιλαμβάνεται-για να συνοδεύσει σαν μουσικό χαλί την ανάγνωση σας-το Black Aria 2 του 2006, το δεύτερο προσωπικό neoclassical/ambient album του Glenn, το οποίο είναι σαφέστατα καλύτερο από την πρώτη του αποτυχημένη απόπειρα το 1992..στη δική μου περίπτωση,έδεσε άψογα.
Συνεπώς, λάτρεις του Danzig που δεν έτυχε να τσεκάρετε/βρείτε τις εν λόγω ιστορίες(ή το album) ή φίλοι των ακραίων comics, εδώ είστε.
Κι αν τυχόν δεν ανήκετε σε καμία από τις δύο παραπάνω κατηγορίες μη σκάτε,δεν πήγε ο χρόνος σας χαμένος. Ακολουθήστε την παραπάνω προτροπή και τσεκάρετε τη μουσική που έβγαλε ο Αμερικανός από το 1977 μέχρι το 1994:κάτι μου λέει πως μετά, σύντομα πάλι εδώ θα είστε....
ΥΓ: Θα χρειαστείτε το Cdisplay (εδώ ) για να ανοίξετε τα αρχεία των comics.
Η ανθρωπότητα, από την αυγή του πολιτισμού έχει μια έντονη σχέση με το αλκοόλ.
Γνωρίζατε ότι ένα από τα αρχαιότερα δείγματα γραφής που έχουν ανακαλυφθεί ποτέ, είναι μια ωδή στη σουμεριακή θεά της μπύρας και του αλκοόλ γενικότερα, την Νινκασί?
Η ωδή αυτή-ποίημα,για την ακρίβεια-πρακτικά είναι μια συνταγή για την παρασκευή μπύρας.Έχει σημασία να προσέξουμε τον μύθο: σύμφωνα λοιπόν με τη σουμεριακή μυθολογία, η Νινκασί είναι κόρη του Ένκι,θεού της γης και της Νίντι, η οποία ήταν η βασίλισσα της πηγής του φρέσκου νερού στη γη(το οποίο ονόμαζαν Άμπζου).Η Νινκασί λοιπόν ήρθε στη γη για να 'ικανοποιήσει την επιθυμία' και να 'μαλακώσει την καρδιά'.
Ο αρχαιότερος πολιτισμός στον κόσμο λοιπόν είχε ξεχωριστή θεότητα για το αλκοόλ και φυσικά αυτό δεν άλλαξε ούτε τις επόμενες χιλιετίες.Ούτε ακόμη και σήμερα φυσικά.
Μπορεί το αλκοόλ ως ουσία-άπαξ και εθιστείς βέβαια-να είναι μια από τις 4-5 πιο καταστροφικές ναρκωτικές ουσίες και πλέον εθιστικές, όμως ο ρόλος του ως θρησκευτικό μέσο(από τον Βάκχο έως τη σύγχρονη χριστιανική κοινωνία), παυσίπονο(κυριολεκτικά στην αρχαιότητα, μεταφορικά πλέον σήμερα αν έχετε 'ντέρτια')και βοήθημα για κοινωνικές συναναστροφές(αυτό δε χρειάζεται να σχολιαστεί) το έχει καταστήσει απαραίτητο(ναι, απαραίτητο) συνοδοιπόρο στην εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών και πολιτισμών μέχρι σήμερα.
Και μη μου μιλήσετε για την εποχή της ποτοαπαγόρευσης στις ΗΠΑ.Είναι θαύμα που κράτησε 13 χρόνια, αφού εκείνη την περίοδο ως γνωστόν αφενός η μαύρη αγορά αλκοόλ άνθισε, αφετέρου ο υπόκοσμος μέσω του παράνομου εμπορίου απέκτησε τρομακτική δύναμη και διασυνδέσεις.
Κοινώς πρακτικά, αυτό.......
....οδήγησε με μαθηματική ακρίβεια σε αυτόν:
Ηθικό δίδαγμα της παραπάνω περίπτωσης?Το αλκοόλ θα είναι μαζί μας, πιθανότατα μέχρι το τέλος των Πάντων.Και τότε, την ώρα του Τέλους(περιβαλλοντική καταστροφή, μετεωρίτης, πυρηνικός πόλεμος,εσείς διαλέγετε) το αλκοόλ θα είναι πάλι εκεί, είτε ως συνοδευτικό στις τελευταίες μας ωραίες στιγμές,είτε ως συνοδευτικό απελπισίας για τους πιο δειλούς.
Όπως άλλωστε λέει και ο Boyd Rice στο In Vino Veritas, κομμάτι από το album των Scorpion Wind(συνεργασία με τον Douglas Pearce των Death In June και τον John Murphy):
'So won't someone pour me
another martini to sip while Rome
is afire? So won't someone pour me another martini, and we'll toast the world's
funeral pyre. '
Το εν λόγω album του 1996-μια παράξενη μίξη του neofolk των Death In June και της..lounge μουσικής,συνοδευόμενο από την ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ δουλειά του John Murphy στα κρουστά-περιέχει κάποιες από τις ωραιότερες μελωδίες που έγραψε ποτέ ο Pearce, όπως και τον( πρώην ιερέα της Εκκλησίας του Σατανά,noise πρωτοπόρο,συγγραφέα, πρώην ιδιοκτήτη tiki bar και πολλά πολλά άλλα)Boyd Rice σε μεγάλα κέφια όσον αφορά το-spoken word-κομμάτι του.
Προσωπικά όντας fan και των 2, θεωρώ το Heaven Sent ένα από τα καλύτερα albums που έχουν κυκλοφορήσει, είτε μαζί είτε χωριστά..μάλλον το καλύτερο για την ακρίβεια.
το εξώφυλλο του 1996
το εξώφυλλο της επανακυκλοφορίας του 2007
Εδώ ο μπάρμπα-Boyd λοιπόν θα σας μιλήσει για τον κοινωνικό δαρβινισμό, για το αλκοόλ, για την επιρροή της ιστορίας στις ζωές των ανθρώπων, για τον σιδερένιο και τον ξύλινο σταυρό, για το ψέμα και την αλήθεια(στο υπέροχο,μουσικά και στιχουργικά,Νever), για τη γνωστικιστική θεότητα Abraxas μεταξύ άλλων.Δε χρειάζεται να συμφωνήσετε με όλα φυσικά ,κι αυτό διότι το album αυτό-όπως και κάθε album γενικότερα,αλλά ειδικά αυτό λόγω του spoken word/lounge χαρακτήρα του-είναι πάνω από όλα ένας φίλος(?) με τον οποίο θέλετε πρωτίστως να ψυχαγωγηθείτε..κι ως προς αυτό, θα πετύχει το σκοπό του.
Βάλτε λοιπόν ένα ποτήρι από το ποτό της αρεσκείας σας, καθίστε κάπου αναπαυτικά και βάλτε το Heaven Sent να παίζει: θα καθαρίσει την ψυχούλα σας από την ασχήμια της καθημερινότητας, όπως ο Διοκλητιανός κάποιες πολύ συγκεκριμένες θρησκευτικές μειονότητες στα χρόνια της αυτοκρατορίας του.
Για λόγους διευκόλυνσης, στο αρχείο περιλαμβάνω και τους στίχους του album.
ΥΓ: Επιστρέφοντας στο θέμα του αλκοόλ, να σημειωθεί ότι υπάρχει ένα τρομερό site που αφορά κάθε συνειδητοποιημένο φίλο του που του αρέσει να διακωμωδεί το πάθος του(η-κακό για αυτόν-την εξάρτηση του), το Modern Drunkard, στο οποίο συν τοις άλλοις ο Boyd Rice είχε διατελέσει και αρθρογράφος για μια περίοδο..link του θα βρείτε φυσικά δεξιά της σελίδας, στη στήλη Approved Aeshetics.
No music post this time since today's post is about another favorite visual artist of mine, the second that appears here in Precession Of The Equinoxes(the first being Hans Ruedi Giger, here): mr.Trevor Brown.
Trevor Brown was born at London in 1959, studied art and worked as a graphic designer and a freelance illustrator until the mid 80's when he did the covers for a couple of Whitehouse albums(the legendary industrial/power electronics band),making him a cult icon to the underground industrial circles(since then he has also done covers for Coil, Venetian Snares, Jarboe etc).
In 1993 he moved to Japan, where(after working for some time in japanese sex magazines) he introduced his own artistic direction, calling it Baby Art: his drawing thematics-in a style pretty much inspired from japanese manga and japanese poular culture in general-include children or dolls in poses, activities and dressing styles that have to do with BDSM, violence and different kinds of paraphilia, making his works an intriguing combination of innocence and corruption.
Needless to say, he became quite famous there(of course, we are talking about Japan right?), but apart from that his reputation has spread in the rest of the world too, since his publications are being sold wordwide and he has also done exhibitions outside Japan(in Switzerland, Italy etc).However, his biggest fanbase continues to lie in the East.
In order to get a bigger taste of Trevor Brown's art, Precession Of The Equinoxes offers you the images(at least most of them) of his 2007 publication named Rubber Doll.
See it as a spring gift, since 21 March,the first day of spring(at least in the northern hemisphere) is quite close.So,soon you will be able to enjoy..
Ο θεός Κόνανος είναι ένα διήγημα του 1943 από τον Φώτη Κόντογλου, έλληνα ζωγράφο και λογοτέχνη.
Είναι ένα διήγημα φρικιαστικού ασκητισμού και μισανθρωπικής θρησκευτικής αυταπάρνησης, με έντονες επιρροές από Lovecraft(νομίζω) αλλά συνάμα καταφανέστατα ελληνικό στο ύφος γραφής του.
Σε κάποιους μπορεί να φανεί παράδοξο το ότι ο Κόντογλου ήταν θρησκευόμενος-δεδομένης της παραπάνω περιγραφής του Θεού Κόνανου-μιας και αν αναζητήσετε διαδικτυακές πληροφορίες για αυτόν δε θα είναι δύσκολο να πέσετε πάνω στις αγιογραφίες του.Η αλήθεια είναι ότι ο Κόντογλου στο παρακάτω διήγημα μάλλον άθελα του αποτύπωσε την φρίκη του θρησκευτικού ασκητισμού, παρόλα αυτά σε τελική ανάλυση το αποτέλεσμα μετράει.Ίσως μάλιστα το γεγονός ότι προέρχεται από φανατικό χριστιανό, του δίνει και μια πιο αυθεντική αίσθηση...
Θρησκευτικές αναφορές όμως-αλλά ΠΡΟΦΑΝΩΣ χωρίς να είναι χριστιανός)-χρησιμοποιεί και ο Mikko Aspa(Deathspell Omega, Clandestine Blaze και 150 άλλα περίπου) στο ομώνυμο ντεμπούτο του funeral doom project του, Stabat Mater:
Με στίχους για γενοκτονίες αλλά και προφανώς τον θρήνο της Μητέρας για τον Υιό του Θεού(είπαμε, stabat mater ), το φοβερό αυτό album παρόλα αυτά-και ιδιαίτερα το ομώνυμο κομμάτι-είναι ιδανικό χαλί για να διαβάσει κάποιος τον Θεό Κόνανο. Δοκιμάστε το, θα σας 'πιάσει' στάνταρ..
.jpg){kind=link}