Surf In June part 1

Όταν είδα το Pulf Fiction για πρώτη φορά στα 16-17 μου αυτό που μου έκανε εντύπωση στην ταινία περισσότερο από όλα ήταν η ηχητική επένδυση της.Ο πηγούνιας άλλωστε στη συνέχεια θα έδειχνε με τον πλέον πειστικό τρόπο ότι ξέρει να κάνει compilations καθώς μέχρι σήμερα είτε οι ταινίες του ήταν καλές(Kill Bill,Django Unchained) είτε όχι τόσο καλές(Death Proof,Inglorious Basterds), η ηχητική επένδυση γαμούσε ανέκαθεν.
Στο-κλασικό πλέον-Pulp Fiction λοιπόν, την προσοχή μου τράβηξαν εξαρχής τα εξής κομμάτια:
το Bustin Surfboards των The Tornadoes,

το φοβερό και τρομερό Surf Rider των The Lively Ones,

καθώς και η έκδοση της Μισιρλού από τον Dick Dale(δεν παίζει να βάλω link, ήδη νιώθω Captain Obvious που κάνω πρόλογο με το Pulp Fiction, μην το καραξεσκίσουμε κιόλας ε?).
Ήταν μουσική sexy,αλανιάρικη και ζωντανή, την οποία ένιωθα ότι γνώριζα(προφανώς είχα ξανακούσει σε άσχετες φάσεις μικρότερος)αλλά στην οποία δεν είχα εντρυφήσει.Και ήθελα να εντρυφήσω.

Η παραπάνω ιστορία μόνο πρωτότυπη δεν είναι, καθώς το Pulp Fiction αποτέλεσε το μπαρούτι(και η μετέπειτα επιτυχία των Αμερικανών surf rockers Man Or Astroman? το φυτίλι) με το οποίο έγινε η έκρηξη της αναβίωσης του instro surf, της exotica, του lounge κοκ στα 90's.Κοινώς, η επιθυμία που γεννήθηκε στον έφηβο Koga Ryu Phoenix-και πραγματοποιήθηκε με το που έβαλα γρήγορη σύνδεση στο σπίτι κάποια χρόνια μετά-γεννήθηκε με παρόμοιο τρόπο σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους ανά τον κόσμο.

Μιας και καλοκαιριάζει λοιπόν, το Precession Of The Equinoxes θα φορέσει τα καλοκαιρινά του για τον μήνα Ιούνη και θα ανεβάσει παρεμφερείς(αλλά όχι αυστηρά surf rock),προσωπικά αγαπημένες μουσικές που βγήκαν από το 1995 και μετά-συνεπώς δε θα αναρτηθούν εδώ ΄sos΄ καλλιτέχνες του παρελθόντος όπως Ventures ή Dick Dale-έτσι για να φτιάξουμε κλίμα για τη συνέχεια.Ready ,set, go!

Ο The Volcanos είναι μια αγνή instro surf μπάντα από το Royal Oak του Michigan, το δε album τους Krakatoa Surfquake που κυκλοφόρησε το 1996 είναι ένα από τα καλύτερα-πιθανότατα το καλύτερο-instro surf album που έχω ακούσει στην post-pulp fiction εποχή του είδους.Ακούστε εδώ την κομματάρα(και με φοβερό τίτλο btw) Beatnik Bandit, κατεβάστε το album, κάντε καμιά τσαλαβούτα αν μπορείτε και τα λέμε οσονούπω.

                                                                                       Twang it baby

A Pilgrimage Across National Borders

Second non thematic post in a row but hey, that's life.Let's get to the point:

J.A.Seazer(or Caesar) is a japanese film and theater music composer(he has also written the music for this sickness which i highly recommend for you to watch, but that's not the case here).

In 1973 Seazer released Kokkyou Junreika,a psychedelic rock masterpiece which gained cult status through the years.

To make a long story short,do yourself a favor and listen to this.By far my favorite japanese rock album(it's slowly becoming one of my favorite albums in general, actually),it beats every Boris album down easily.

                                                                                               
                                                                                       Japanese Acid

Let My Hollowness Embrace You

Not in the mood for a thematic post today so i'm gonna do it plain and simple, in the music blogger's old school way.

Revelry is the second album of Norwegian doom rockers-well,at least that time-Beyond Dawn and it was released on 1998 by (long gone)Misanthropy Records of our dear and lovely Tiziana Stupia.

You will immediately notice that there's a strong resemblance in sound between Revelry and Swan's The Great Annihilator, though Revelry is much more, let's say, bad-mooded.

I consider Revelry to be a gloomy masterpiece, the ideal album to listen if you suffer from the loss of a(bad, yet necessary)relationship, a hangover(caused by your effort to forget by drinking) or if you are just fucking sick of EVERYTHING.Give it a shot.Cd rip.

                                                                                     I'm clean-trust me

Nereids

In ancient Greek mythology, Nereus was an aquatic deity of low importance(unlike Poseidon, the Olympian sea god).

He and his wife Doris,the daughter of Oceanus(all three seen above, in a picture taken at the reconstructed Pergamon Altar in Berlin) had 50 daughters known as the Nereids.

Nereids were seadwelling nymphs(note:nymphs in ancient greek mythology were mythical female spirits of the wilderness,representing the beauty and fertility of nature) often imagined as fish-tailed.The best known of them was Amphitrite,who became the wife of Poseidon,and Thetis who became the mother of Achilles, the great Trojan War hero.

The song about the Nereids above is a track taken from the third album of the greek band Daemonia Nymphe,a neofolk band who is known-mostly outside of Greece,though-for singing their songs in ancient greek(to be more specific,most of their lyrics are Orphic Hymns) and for using replicas of ancient greek music instruments.

Their homonymous third album(released in 2002) is the first to feature these replicas,enriching their sound and taking it to a whole new level.

Although i feel that the album that followed Daemonia Nymphe(Krataia Asterope,released in 2007) is a little bit better,i would strongly recommend this one as an introduction to this special band, one of the most substantial neofolk bands of our days.Album ripped from my personal collection(as most of the blog's stuff actually),enjoy.

                                                                                           Δαιμονία Νύμφη

Happy (Orthodox) Easter

                         Just came back from a 7 day vacation in the countryside.New post is coming soon.

Yearning The Seeds Of A New Sound

Η πρώτη μου επαφή με το black/death metal ήταν μέσα από τη συλλογή Dark Rhapsodies, ένα cd το οποίο κυκλοφόρησε ως δώρο με το ελληνικό metal hammer το 1998 το οποίο είχε επιμεληθεί ο Γιώργος Φλωράκης(από τις καλύτερες πένες του περιοδικού μέχρι σήμερα).

Ήμουν 14 ετών τότε και η μοναδική επαφή μου με τον(κάπως πιο) σκληρό ήχο ήταν το Reign In Blood των Slayer που μου το είχε γράψει ένα παιδί λίγους μήνες πριν, κατά τ'άλλα Iron Maiden/Motorhead/Black Sabbath/Rainbow/Iced Earth/Blind Guardian..ότι χρειαζόταν ένας έφηβος για να αποφύγει τα σκυλάδικα όταν μεγαλώσει(όπως άλλωστε είχε πει γενικότερα για το metal παλιότερα ο Τζίμης Πανούσης).
Βεβαίως όπως θα παρατηρήσετε από το tracklist,αφενός η συλλογή αφορούσε τις πιο μελωδικές πτυχές του black/death, αφετέρου είχε και 3-4 φόλες μέσα(δε χρειάζεται να τις κατονομάσω, φαίνονται).
Παρ'όλα αυτά, κομμάτια σαν το To Thou Who Dwellest In The Night των Arcturus, το Marble Smiling Face των φοβερών Septic Flesh και φυσικά το In The Woods των In The Woods είχαν ΤΕΡΑΣΤΙΑ επίδραση πάνω στον 14χρονο τότε Koga Ryu Phoenix..μουσική σκοτεινή, μυστηριακή, σκληρή αλλά και μελωδική συνάμα,τελείως άγνωστη σε μένα και χωρίς καμία σχέση με ότι είχα ακούσει μέχρι τότε.
Λίγους μήνες μετά, το ίδιο περιοδικό έδωσε το ντεμπούτο των In The Woods..., HEart Of The Ages.

Όσον αφορά το το black metal,ο Oystein Aarseth είχε πει κάποτε πως ως μουσικό είδος οφείλει να είναι σατανικό.Χωρίς να διαφωνώ απαραίτητα, θα επεκτείνω τον ισχυρισμό του στο ότι οφείλει να στέκεται απέναντι από τις αξίες του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού,όπως άλλωστε κάνει(εκτός του mainstream τομέα του βεβαίως...).
Έτσι απέναντι στον χριστιανισμό το black metal παρατάσσει τον σατανισμό, τον αθεϊσμό ή τον παγανισμό, απέναντι στην υπερπροβολή  την μικρή ή ελάχιστη προβολή, απέναντι στον δυτικό ορθολογισμό τον αποκρυφισμό, απέναντι στην παγκοσμιοποίηση την έμφαση στις τοπικές παραδόσεις, απέναντι στον γυαλισμένο ήχο...ξέρετε(necrohell ftw),απέναντι στην αστικοποίηση την έμφαση στην αρνητική/αποπνικτική πλευρά της ή την φυσιολατρεία.
Tέλος,όσον αφορά την πολιτική, όπου υπήρξαν/υπάρχουν πολιτικές αναφορές στο black metal αφορούν ακροαριστερές η ακροδεξιές(συχνότερα) αντιλήψεις.Κάπου εδώ θέλω να τονίσω ότι προσωπικά είμαι κατά της εισόδου της πολιτικής στο black metal γιατί θεωρώ ότι δεν συναύδει με την 'μυστηριακή' φύση της μουσικής αυτής:δεν είναι τυχαίο που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικοποιημένων black metal δίσκων είναι σκατά(οι Burzum και οι Naer Mataron δεν υπάγονται σε αυτή την κατηγορία, καθώς κρατάνε τις πολιτικές τους πεποιθήσεις έξω από τα albums τους).

Οι In The Woods... λοιπόν, πρωτοπόροι-μαζί με τους Ulver-της φυσιολατρικής(και παγανιστικής σε ένα βαθμό αλλά με την πολύ ευρεία έννοια) πλευράς του black metal, στο ντεμπούτο τους που κυκλοφόρησε το 1995(χρονιά εφιάλτης για τον black metal πιουρίστα) αναμιγνύουν με μοναδικό τρόπο τα κλασικά στοιχεία του ήχου με μια πιο ψυχεδελική rock προσέγγιση-pink floyd συγκεκριμένα-δημιουργώντας ένα μοναδικό album το οποίο με σημάδεψε όταν το πρωτοάκουσα..η όλη φυσιολατρική φύση του album βεβαίως δεν περιορίζεται μόνο στην ωραία πλευρά της φύσης αλλά και στην βίαιη/τρομακτική(φυσικά, για black metal μιλάμε εξάλλου)όμως θεωρώ-νιώθω-ότι το τελικό συναισθηματικό πρόσημο του HEart Of The Ages είναι περισσότερο θετικό παρά αρνητικό, όπως άλλωστε συμβαίνει και με το Bergtatt των Ulver.
Δε χρειάζεται να αναφέρω-πρέπει να έχει ήδη γίνει προφανές-ότι η 00's μετενσάρκωση των παραπάνω 2 albums(Bergtatt,HEart Of The Ages) είναι οι Wolves In The Throne Room...

Αύριο φεύγω από την Αθήνα για 6-7 μέρες(δεν εχω internet εκεί που πάω συνεπώς θα κάνω κάποιες μέρες να κοιτάξω το blog, οπότε οποιαδήποτε καθυστέρηση στην δημοσίευση και απάντηση σε τυχόν σχόλια δε σημαίνει ότι σας έχω χεσμένους guys!) και το HEart Of The Ages είναι, μετά από αρκετό καιρό, μέσα στο mp3 μου:έίτε αποδράσετε για λίγο αυτές τις μέρες είτε όχι, δώστε του μια ευκαιρία: κατ'εμέ είναι πολύ σημαντικότερος δίσκος για το ιδίωμα από ότι έχει μείνει σαν γενική εντύπωση στους οπαδούς παγκοσμίως.

                                                                                       Escapism


Υγ: η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται στον ομοϊδεάτη-όπως ανακάλυψα μέσω της εκπομπής του-ως προς το εν λόγω album και τους In The Woods..., Plunderer.

Existence

It clings to your mind

Like a phantasmal leech

Nesting itself deep within

The substance of your soul

Demanding every second

Of your prying attention

In the continual search

For the methods to reveal

The ultimate secrets

Of existence

Infests in your blood

It's magnificent seed

Preparing the symbiose union

It feeds you to grow

It crawls along the surface

Of your reality's cocoon

Impatiently awaiting

The miracle of birth

The parasite completes its cyclus of life

Cymothoa exigua, or the tongue-eating louse, is a parasitic crustacean of the family Cymothoidae. This parasite enters fish through the gills, and then attaches itself at the base of the fish's tongue. The female attaches to the tongue and the male attaches on the gill arches beneath and behind the female. Females are 8–29 millimetres (0.3–1.1 in) long and 4–14 mm (0.16–0.55 in) in maximum width. Males are approximately 7.5–15 mm (0.3–0.6 in) long and 3–7 mm (0.12–0.28 in) wide.The parasite destroys the fish's tongue, and then attaches itself to the stub of what was once its tongue and becomes the fish's new tongue.

Cymothoa exigua extracts blood through the claws on its front, causing the tongue to atrophy from lack of blood. The parasite then replaces the fish's tongue by attaching its own body to the muscles of the tongue stub. The fish is able to use the parasite just like a normal tongue. It appears that the parasite does not cause any other damage to the host fish.Once C. exigua replaces the tongue, some feed on the host's blood and many others feed on fish mucus. This is the only known case of a parasite functionally replacing a host organ.There are many species of Cymothoa,but only C. exigua is known to consume and replace its host's tongue.

Not much is known about the life cycle of C. exigua. It exhibits sexual reproduction. It is likely that juveniles first attach to the gills of a fish and become males. As they mature, they become females, with mating likely occurring on the gills. If there is no female present, within a pair of two males, one male can turn into a female(!) after it grows to 10mm in length.The female then makes its way to the fish's mouth where it uses its front claws to attach to the fish’s tongue.

Cymothoa exigua is quite widespread. It can be found from the Gulf of California south to north of the Gulf of Guayaquil, Ecuador. Two host records were also recently discovered in Costa Rica.

It is currently believed that C. exigua are not harmful to humans unless picked up alive, in which case they can bite.

(source:Wikipedia)

When i first heard the song Existence, the opening track of Thorns masterful debut album, i thought that it had to do with the alien from the Alien films.However, according to Snorre W Ruch, the guitarist, main composer and mainman of Thorns the song's lyrics speak about humanity..But apart from the human parasite, you have to agree that Cymothoa exigua was far too awesome to be ignored  when talking about parasites, right?

The album Thorns was released in 2001 and it's the debut album(and the only album up to this day) of the homonymous one-man band.
It is also one of the best metal albums ever regardless of subgenres, an avant-garde masterpiece and the 
pinnacle of the Moonfog sound that dominated(artistically,not commercially) black metal in the late 90's/early 00's.

                                                                         Nesting itself deep within